وصیت نامه شفاهی یا لفظی

بر اساس دین اسلام ، وصیت کردن عملی پسندیده و مستحب محسوب می شود و توصیه فراوانی به وصیت کردن توسط افراد و همچنین اجرای وصیت متوفی شده است ؛ اما گاهی علی رغم اینکه شخص متوفی به طور شفاهی یا زبانی برای ورثه خود یا نزد دیگران وصیت به انجام کار یا وصیت به بخشش مالی نموده است ، ورثه از انجام مورد وصیت خودداری کرده و به دلیل شفاهی بودن یا زبانی بودن وصیت از پذیرش آن خودداری می کنند

وصیت شفاهی یا لفظی چیست

بر اساس قانون مدنی ، وصیت عبارت است از اینکه شخصی تکلیف برخی از امور مالی و غیر مالی بعد از فوت خود را برای ورثه اش مشخص کرده باشد که با این تعریف ، می توان وصیت را به دو نوع وصیت عهدی ( درخواست انجام برخی امور به موجب وصیت نامه ) و وصیت تملیکی ( بخشش مالی به موجب وصیتنامه ) تقسیم بندی کرد ، هر فرد تنها به میزان یک سوم از اموال خود را می تواند برای بعد از فوت خود وصیت کرده و به شخص یا امری اختصاص دهد . اما در قانون مدنی و قانون امور حسبی ترتیبات و احکام خاصی برای وصیت کردن و نحوه آن مورد پیش بینی قرار گرفته است که با عنایت به آنها در می یابیم که انواع وصیتنامه مورد قبول بر اساس قانون عبارت است از : وصیت خود نوشت ، وصیت سری و وصیت رسمی که هر یک از آنها با شرایط و احکام خاص خود در قانون امور حسبی مورد بررسی قرار گرفته است ؛ لکن یکی از انواع وصیت کردن که در عمل ممکن است به کرات مورد استفاده اشخاص قرار گیرد ، وصیتی تحت عنوان ” وصیت شفاهی “ است که به آن وصیت کردن زبانی یا لفظی هم گفته می شود . بنابراین در پاسخ به این سوال که وصیتنامه شفاهی چیست می توان گفت وصیت شفاهی یا وصیت زبانی نوعی از وصیت کردن است که بر خلاف وصیت کتبی ، بر روی فرم یا برگه خاصی نوشته نشده است و صرفا در جمع دیگران وصیت کردن انجام شده است و وصیت نامه ای تدارک دیده نشده است . به عنوان مثال پدر در جمع اعضای خانواده خود برای بعد از فوت خودش وصیتی کرده است و خانه ، زمین یا ملکی از خود را به نفع یک یا چند نفر از فرزندانش وصیت می کند و در این خصوص وصیت نامه ای نمی نویسد .

قانون وصیت شفاهی یا لفظی

در قسمت قبل به توضیح وصیت شفاهی و اینکه وصیت نامه شفاهی چیست پرداختیم ؛ اما در این قسمت قصد داریم قانون وصیت شفاهی و احکام وصیتنامه شفاهی در ایران را مورد بررسی قرار دهیم .

در قانون امور حسبی گاهی به علت شرایط خاصی که ممکن است اتفاق افتد ، انجام وصیت به صورت شفاهی مورد پیش بینی قرار گرفته است که بر اساس ماده 283 قانون مذکور ، در موارد فوق ‌العاده از قبیل جنگ یا خطر مرگ فوری و امراض مسری و مسافرت در دریا به این جهت که موصی ‌نمی ‌تواند به یکی از طرق مذکور در قانون ( رسمی ، سری و خودنوشت ) وصیت کند ، ممکن است وصیت به صورت شفاهی انجام گیرد که در این صورت ، وصیت کننده یا موصی باید در حضور دو نفر گواه یا شاهد وصیت خود را به صورت شفاهی اظهار داشته و یکی از آن دو گواه ، اظهارات شفاهی یا وصیت وی را با تعیین روز و ماه و سال و محل وقوع وصیت نوشته و موصی و گواه آن را امضا نمایند .

علاوه بر این ، امکان وصیت شفاهی در ماده 284 و 286 این قانون برای افراد نظامی نیز مورد پیش بینی قرار گرفته است که بر اساس آن ، افراد و افسران نظامی و کسانی که در ارتش اشتغال به کاری دارند ، در صورتی که جنگ شده باشد یا مأمور عملیات جنگی باشند و یا در محلی زندانی یا ‌محصور باشند که مراوده‌ای با خارج نباشد ، می‌ توانند نزد یک نفر افسر یا همردیف او با حضور دو گواه وصیت ‌خود را شفاها اظهار نمایند . لذا بر اساس قانون وصیت شفاهی تنها در دو حالتی که ذکر شده است معتبر خواهد بود و در صورتی که شرایط مذکور وجود نداشته باشد ، افراد باید وصیت خود را طبق یکی از حالات پیش بینی شده در این قانون و به صورت کتبی تنظیم نمایند . به همین دلیل است که بر اساس ماده 291 قانون امور حسبی هر وصیتی که به ترتیب مذکور در این قانون واقع نشده باشد ، در مراجع رسمی مانند دادگاه قابل پذیرش نیست . مگر اینکه اشخاص ذینفع در ترکه یعنی ورثه متوفی برای دریافت اطلاعات بیشتر در مورد تنفیذ وصیتنامه شفاهی کلیک کنید .

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شما میتوانید از برچسب ها و ویژگی های HTML هم استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

بالا